یاد بزرگ خدا

بسم الله الرّحمن الرّحیم

ولذکرالله اکبر  : نماز بالا ترین ذکرهاست

الحمد لله ربّ العالمین و صلّی الله علی سیدنا محمّد و آله الطاهرین و اللعن علی أعدائهم أجمعین

صورت و سیرت نماز در مکتب امام جعفر صادق (ع)

حمّاد بن عیسی می گوید: روزی حضرت امام جعفر صادق (ع) فرمودند: « ای حمّاد، می توانی نماز نیکویی بخوانی ؟ »

عرض کردم: ای آقای من، من کتاب حریز در باب نماز را حفظم، حضرت فرمودند:

« مانعی ندارد ای حمّاد، برخیز و نماز بخوان » .

حمّاد می گوید: رو به قبله در محضر امام (ع) ایستادم و نماز را شروع کردم و رکوع و سجود به جا آوردم.

امام (ع) فرمودند: « ای حمّاد، نماز نیکویی نخواندی، چقدر برای یکی از شما زشت است که شصت سال یا هفتاد سال از عمرش بگذرد و یک نماز با تمام حدودش نخواند ».

حمّاد می گوید در دل خودم احساس حقارت کردم، عرض کردم : ای آقای من، نماز نیکو را به من بیاموز !

قیام نماز حضرت امام صادق علیه السلام

حضرت امام صادق علیه السلام رو به قبله با قامتی راست ایستادند، دستهایشان را بر رانهایشان قرار دادند و انگشتانشان را به هم چسباندند، و دو قدم پایشان را به هم نزدیک کردند به اندازه ای که بین دو قدمشان به مقدار سه انگشت باز بود، همه انگشتان پایشان را رو به قبله گرفتند و آنها را از قبله منحرف نکردند.

تکبیرة الإحرام و قرائت نماز امام علیه السلام

سپس با خضوعی فرمودند: « الله أکبر » بعد از آن سوره حمد و قل هو الله أحد را با ترتیل قرائت کردند. پس از آن در حالی که ایستاده بودند، مقداری اندک به اندازه زمان نفس کشیدن صبر کردند، پس از آن در همان حال قیام دستانشان را مقابل صورتشان بالا آورده و فرمودند: « الله أکبر ».

رکوع نماز  امام  علیه السلام

سپس به رکوع رفتند و در حالی انگشتان دستشان باز بود با کف دست کاسه زانو را گرفتند، زانوهایشان را به عقب برده تا کمرشان صاف شود به گونه ای که اگر قطره ای آب یا روغن بر کمرشان قرار می دادی به خاطر صافی کمرشان آن قطره حرکت نمی کرد. حضرت گردنشان را کشیده و چشمانشان را بستند، سپس سه مرتبه با ترتیل تسبیح گفتند و فرمودند: « سبحان ربی العظیم و بحمده ». آنگاه از رکوع برخواستند و بعد از آنکه بدنشان آرام گرفت فرمودند: « سمع الله لمن حمده »، سپس در حالی که هنوز ایستاده بودند تکبیر گفتند و دستانشان را مقابل صورتشان بالا آوردند.

سجده نماز امام علیه السلام

آنگاه حضرت به سجده رفتند، دو کف دستشان را باز کرده و انگشتان دستشان را به هم چسباندند، و آنها را مقابل صورتشان و دو زانویشان قرار دادند و سه مرتبه فرمودند: « سبحان ربّی الأعلی و بحمده ». حضرت هیچ قسمت از بدنشان را بر قسمتی دیگر قرار ندادند. ایشان بر هشت جای بدنشان سجده کردند: دو کف، دو زانو، دو انگشت ابهام پا، پیشانی و بینی؛ گفت: هفت مورد سجده بر آنها واجب است و آنها مواردی هستند که خداوند در کتابش فرموده: «و أنّ المساجد لله فلا تدعوا مع الله أحدا   [الجن:18] و آن هفت مورد: پیشانی، دو کف، دو زانو، دو ابهام است، و قرار دادن بینی بر زمین مستحب است. پس از آن حضرت سرشان را از سجده برداشتند و بعد از نشستن پس از آنکه بدنشان آرام گرفت فرمودند: « الله أکبر » سپس بر ران چپ نشستند و ظاهر (بیرون) پای راستشان را بر باطن (پشت) پای چپشان قرار دادند و فرمودند: « أستغفر الله ربّی و أتوب إلیه » سپس در حالی که نشسته بودند تکبیر گفتند و سجده دوم را انجام دادند و همان اذکاری را که در سجده اول فرموده بودند تکرار کردند. ایشان در رکوع و سجود هیچ قسمت از بدنشان را بر قسمتی دیگر قرار ندادند و (در سجده) آرنجشان را بر زمین قرار ندادند.

تشهد و سلام نماز  امام  علیه السلام

حضرت دو رکعت را به این صورت خواندند و
برای تشهد نشستند در حالی که انگشتان دو دستشان به هم چسبیده بود پس از تمام کردن تشهد، سلام دادند. حضرت امام صادق علیه السلام فرمودند: « ای حمّاد، این چنین نماز بگذار ».

سند روایت

محمّد بن یعقوب کلینی از علی بن إبراهیم از پدرشان ابراهیم بن هاشم از حمّاد بن عیسی رحمهم الله تعالی.

اعتبار سند

سند این روایت در نهایت صحت است، و در
مرتبه ای است که هرگز شکی درباره آن راه نداشته و مثل این می ماند که خود را در آن مجلس حاضر ببینید.

منبع

الکافی: جلد 3، صفحه 311، حدیث 8.

متن عربی روایت

عَلِیُّ بْنُ إِبْرَاهِیمَ عَنْ أَبِیهِ عَنْ حَمَّادِ بْنِ عِیسَى قَالَ : قَالَ لِی أَبُو عَبْدِ الله علیه السلام
یَوْماً: « یَا حَمَّادُ تُحْسِنُ أَنْ تُصَلِّیَ »

قَالَ: فَقُلْتُ یَا سَیِّدِی أَنَا أَحْفَظُ کِتَابَ حَرِیزٍ فِی الصَّلَاةِ.

فَقَالَ: « لَا عَلَیْکَ یَا حَمَّادُ، قُمْ فَصَلِّ ».

قَالَ: فَقُمْتُ بَیْنَ یَدَیْهِ مُتَوَجِّهاً إِلَى الْقِبْلَةِ فَاسْتَفْتَحْتُ الصَّلَاةَ فَرَکَعْتُ وَ سَجَدْتُ.

فَقَالَ: « یَا حَمَّادُ لَا تُحْسِنُ أَنْ تُصَلِّیَ مَا أَقْبَحَ بِالرَّجُلِ مِنْکُمْ یَأْتِی عَلَیْهِ سِتُّونَ
سَنَةً أَوْ سَبْعُونَ سَنَةً فَلَا یُقِیمُ صَلَاةً وَاحِدَةً بِحُدُودِهَا تَامَّةً».

قَالَ حَمَّادٌ: فَأَصَابَنِی فِی نَفْسِی الذُّلُّ فَقُلْتُ: جُعِلْتُ فِدَاکَ فَعَلِّمْنِی الصَّلَاةَ

فَقَامَ أَبُو عَبْدِ الله علیه السلام مُسْتَقْبِلَ الْقِبْلَةِ مُنْتَصِباً فَأَرْسَلَ یَدَیْهِ جَمِیعاً عَلَى            
فَخِذَیْهِ قَدْ ضَمَّ أَصَابِعَهُ وَ قَرَّبَ بَیْنَ قَدَمَیْهِ حَتَّى کَانَ بَیْنَهُمَا قَدْرُ ثَلَاثِ أَصَابِعَ مُنْفَرِجَاتٍ وَ اسْتَقْبَلَ بِأَصَابِعِ رِجْلَیْهِ جَمِیعاً الْقِبْلَةَ لَمْ یُحَرِّفْهُمَا عَنِ الْقِبْلَةِ وَ قَالَ بِخُشُوعٍ «الله أَکْبَرُ» ثُمَّ قَرَأَ الْحَمْدَ بِتَرْتِیلٍ، وَ قُلْ هُوَ الله أَحَدٌ ثُمَّ صَبَرَ هُنَیَّةً بِقَدْرِ مَا یَتَنَفَّسُ وَ هُوَ قَائِمٌ ثُمَّ رَفَعَ یَدَیْهِ حِیَالَ وَجْهِهِ وَ قَالَ «الله أَکْبَرُ» وَ هُوَ قَائِمٌ ثُمَّ رَکَعَ وَ مَلَأَ کَفَّیْهِ مِنْ رُکْبَتَیْهِ مُنْفَرِجَاتٍ وَ رَدَّ رُکْبَتَیْهِ إِلَى خَلْفِهِ حَتَّى اسْتَوَى ظَهْرُهُ حَتَّى لَوْ صُبَّ عَلَیْهِ قَطْرَةٌ مِنْ مَاءٍ أَوْ دُهْنٍ لَمْ تَزُلْ لِاسْتِوَاءِ ظَهْرِهِ وَ مَدَّ عُنُقَهُ وَ غَمَّضَ عَیْنَیْهِ ثُمَّ سَبَّحَ ثَلَاثاً بِتَرْتِیلٍ فَقَالَ «سُبْحَانَ رَبِّیَ الْعَظِیمِ وَ بِحَمْدِهِ» ثُمَّ اسْتَوَى قَائِماً فَلَمَّا اسْتَمْکَنَ مِنَ الْقِیَامِ قَالَ «سَمِعَ الله لِمَنْ حَمِدَهُ» ثُمَّ کَبَّرَ
وَ هُوَ قَائِمٌ وَ رَفَعَ یَدَیْهِ حِیَالَ وَجْهِهِ ثُمَّ سَجَدَ وَ بَسَطَ کَفَّیْهِ مَضْمُومَتَیِ الْأَصَابِعِ بَیْنَ یَدَیْ رُکْبَتَیْهِ حِیَالَ وَجْهِهِ فَقَالَ«سُبْحَانَ رَبِّیَ الْأَعْلَى وَ بِحَمْدِهِ» ثَلَاثَ مَرَّاتٍ وَ لَمْ یَضَعْ شَیْئاً مِنْ جَسَدِهِ عَلَى شَیْ‏ءٍ مِنْهُ وَ سَجَدَ عَلَى ثَمَانِیَةِ أَعْظُمٍ الْکَفَّیْنِ وَ الرُّکْبَتَیْنِ وَ أَنَامِلِ إِبْهَامَیِ الرِّجْلَیْنِ وَ الْجَبْهَةِ وَ الْأَنْفِ وَ قَالَ سَبْعَةٌ مِنْهَا فَرْضٌ یُسْجَدُ عَلَیْهَا وَ هِیَ الَّتِی ذَکَرَهَا الله فِی کِتَابِهِ فَقَالَ «وَ أَنَّ الْمَساجِدَ لِله فَلا تَدْعُوا مَعَ اللهِ أَحَداً» وَ هِیَ الْجَبْهَةُ وَ الْکَفَّانِ وَ الرُّکْبَتَانِ وَ الْإِبْهَامَانِ وَ وَضْعُ الْأَنْفِ عَلَى الْأَرْضِ سُنَّةٌ؛ ثُمَّ رَفَعَ رَأْسَهُ مِنَ السُّجُودِ فَلَمَّا اسْتَوَى جَالِساً قَالَ «الله أَکْبَرُ» ثُمَّ قَعَدَ عَلَى فَخِذِهِ الْأَیْسَرِ وَ قَدْ وَضَعَ ظَاهِرَ قَدَمِهِ الْأَیْمَنِ عَلَى بَطْنِ قَدَمِهِ الْأَیْسَرِ وَ قَالَ «أَسْتَغْفِرُ الله رَبِّی وَ أَتُوبُ إِلَیْهِ» ثُمَّ کَبَّرَ وَ هُوَ جَالِسٌ وَ سَجَدَ السَّجْدَةَ الثَّانِیَةَ وَ قَالَ کَمَا قَالَ فِی الْأُولَى وَ لَمْ یَضَعْ شَیْئاً مِنْ بَدَنِهِ عَلَى شَیْ‏ءٍ مِنْهُ فِی رُکُوعٍ وَ لَا سُجُودٍ وَ کَانَ مُجَّنِّحاً وَ لَمْ یَضَعْ ذِرَاعَیْهِ عَلَى الْأَرْضِ فَصَلَّى رَکْعَتَیْنِ عَلَى هَذَا وَ یَدَاهُ مَضْمُومَتَا الْأَصَابِعِ وَ هُوَ جَالِسٌ فِی التَّشَهُّدِ فَلَمَّا فَرَغَ مِنَ التَّشَهُّدِ سَلَّمَ فَقَالَ: « یَا حَمَّادُ هَکَذَا صَلِّ».

 

/ 3 نظر / 11 بازدید
عادل

یه باری اون هم بعد از عملیات فتح المبین تو نوازخونه ی ساختمون گردان سلمان لشگر محمد رسول الله (ص) میان زمین و آسمون پاک و رویایی پادگان دوکوهه قسمت شد که شبیه اون چیزی که فرمودند باشیم و بس ... و امروزمان در آرزوی داشتن "حسرت" اون لحظه ام ...

عادل

راستی بازم خوش اوومدی به وبلاگستانت ...

مینا

سلام بلاخره انتظار به پایان رسید و دوباره نوشتارهای پر محتوای شما را رویت کردیم خوش اومدید موفق باشید به ما هم سر بزنید http://mina1348.blogfa.com